اما آنها رسولان ما را تكذيب كردند ، لذا براى تقويت آن دو شخص سومى ارسال نموديم ، آنها همگى گفتند ما فرستادگان به سوى شما از طرف پروردگاريم « ( * ( إِذْ أَرْسَلْنا إِلَيْهِمُ اثْنَيْنِ فَكَذَّبُوهُما فَعَزَّزْنا بِثالِثٍ فَقالُوا إِنَّا إِلَيْكُمْ مُرْسَلُونَ ) * ( 1 ) . به اين ترتيب سه نفر از رسولان پروردگار ( دو نفر در آغاز و يك نفر در اثناء براى تقويت آنها ) به سوى اين قوم گمراه آمدند . در اينكه اين رسولان چه كسانى بودند در ميان مفسران گفتگو است ، جمعى گفته‌اند : نام آن دو نفر « شمعون » و « يوحنا » بود و نام سومين « بولس » و بعضى نامهاى ديگرى براى آنها ذكر كرده‌اند . و نيز در اينكه آنها پيامبران و رسولان خداوند بودند و يا فرستادگان حضرت مسيح ع ( و اگر خداوند مىفرمايد ما آنها را فرستاديم به خاطر آنست كه رسولان مسيح هم رسولان او هستند ) باز در ميان مفسران گفتگو است ، هر چند ظاهر آيات فوق موافق تفسير اول است ، گرچه تفاوتى در نتيجه اى كه قرآن مىخواهد بگيرد نمىكند . اكنون ببينيم آن قوم گمراه در مقابل دعوت رسولان چه واكنشى نشان دادند ، قرآن مىگويد : همان بهانه اى را كه بسيارى از كافران سركش در برابر پيامبران الهى پيش كشيدند مطرح نمودند « گفتند : شما بشرى همانند ما هستيد ، و خداوند رحمان چيزى نازل نكرده سرمايه شما چيزى جز دروغ نيست » ! ( * ( قالُوا ما أَنْتُمْ إِلَّا بَشَرٌ مِثْلُنا وَما أَنْزَلَ الرَّحْمنُ مِنْ شَيْءٍ إِنْ أَنْتُمْ إِلَّا تَكْذِبُونَ ) * ) . اگر بنا بود فرستاده اى از طرف خدا بيايد بايد فرشته مقربى باشد نه انسانى همچون ما ، و همين را دليل براى تكذيب رسولان و انكار نزول فرمان الهى پنداشتند .

--> ( 1 ) بعضى از مفسران كلمه « اذ » را در اين جا بدل از « اصحاب القريه » دانسته و بعضى آن را متعلق به فعل محذوف يعنى « اذكر » مىدانند .